پاییز که میشه ما بیاختیار میریم اتاقِ جمشید. پاییز یهو میآد، تو یهروز، مثل بهار و بقیه.. صب زود بیدار میشی میبینی حیاط شده طوفان رنگ و رنگ که برپا در دیده میکند. ما هم مثل عوامالناس، مثل سیاوش قمیشی و کریستی برگ عقیده داریم پاییز دلگیره. شب

آبی را دوسـت دارد...آسمان آبی... آبی دری

_ یه جوری خوشگلی انگار نه انگار مام آدمیم...

نخودی خندید...
دلم رفت برای خنده هایش,برای چشمهای قهوه ای و درشتش..

مغنه سفیداش را با غرغر از سرش کشید و گفت: اه خفه شدم.. مدرسه رو دوس ندارم ماکارانی میخوام...

خندیدم از ته دل...

+دلم همیشه از این مهمانهای اسمال سایز میخواهد... :)))

برچسبها: روزنوشت, خانم فئودال